Το Μουσείο Ηρακλειδών με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζει τη διατομική έκθεση “Nature inside the walls” του Κωνσταντίνου Πάτσιου και του Μάριου Φούρναρη, που επιμελείται η Νίνα Φραγκοπούλου, Δρ Θαλάσσιας Βιολογίας, Ανεξάρτητη Επιμελήτρια.

Η έκθεση αυτή διερευνά την αστική βιοποικιλότητα μέσω της αλληλεπίδρασης της με την πόλη, τη μηχανή και την ανθρώπινη αντίληψη. Επιπλέον, φέρνει σε διάλογο τα έργα των καλλιτεχνών με τα επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας, από τη συλλογή του Μουσείου.

Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025 στις 19:00 και θα διαρκέσει έως 18 Ιανουαρίου 2026.

Τα έργα της έκθεσης σχολιάζουν τη σημερινή σχέση ανθρώπου-φύσης-τεχνολογίας και παραπέμπουν στην αντίθεση και τη σύνθεση μεταξύ του φυσικού περιβάλλοντος και του τεχνητού-αστικού τοπίου. Τοποθετημένα στους χώρους του Μουσείου Ηρακλειδών συνομιλούν με τα τεχνολογικά επιτεύγματα των Αρχαίων Ελλήνων, που αξιοποιούσαν τη φύση (ήλιο, νερό, άνεμο) δημιουργώντας τεχνολογίες με οικολογική συνείδηση. Στόχος της έκθεσης είναι να μας ευαισθητοποιήσει, με ορατό και συμβολικό τρόπο, για την ανάγκη διατήρησης και προστασίας της αστικής βιοποικιλότητας (φυτικοί και ζωικοί οργανισμοί στις πόλεις), αναδεικνύοντας τη σημασία της για την ποιότητα ζωής και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Επιπλέον, προσκαλεί το κοινό να επανεξετάσει την αρμονία που υπήρχε ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και την τεχνολογία στην αρχαιότητα προτρέποντάς το να αναλογιστεί τον δικό του ρόλο στη διαμόρφωση ενός πιο αρμονικού μέλλοντος.

Όπως αναφέρει ο Κωνσταντίνος Πάτσιος για το έργο του, “Στην έκθεση “Nature inside the walls” που αποτελεί μια συνομιλία με τον εικαστικό Μάριο Φούρναρη αλλά και με το υπάρχον υλικό του Μουσείου Ηρακλειδών, παρουσιάζω ένα σύνολο νέων έργων. Η ενότητα αυτή περιλαμβάνει ποικίλα εικαστικά μέσα, από ζωγραφική και φωτογραφία έως σύνθετα readymades και κολάζ, και επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ του φυσικού περιβάλλοντος και του αστικού χώρου, υπό την ανθρώπινη επίδραση. Η δουλειά μου συνιστά ένα δυναμικό οικοσύστημα, όπου φαινομενικά ασύνδετα στοιχεία συνυπάρχουν, συγκροτώντας μια κοινότητα από μορφές, ικανές να γεννούν πολλαπλές και αλληλοδιάδοχες αφηγήσεις. Ο διάλογος με τα εκθέματα του Μουσείου και με τη δουλειά του Μάριου Φούρναρη στοχεύει στη διαμόρφωση μιας ενιαίας αφήγησης που ανατέμνει το δίπολο φύση–πόλη μέσα σε ένα πλαίσιο ιστορικό και βιωματικό. Οι σύγχρονες πόλεις μεταμορφώνονται στα έργα μου σε εικαστικά τοπία που αποτυπώνουν τη σχέση με την άγρια ζωή — αυτήν που φιλοξενούν αλλά και αυτήν που αποκλείουν. Η νέα αυτή σειρά έργων προέκυψε από μια διάθεση καταγραφής της βιοποικιλότητας: Ελέφαντες, λιοντάρια, νυχτοπεταλούδες, σπουργίτια και άλλα ζώα της άγριας ζωής εμφανίζονται στα έργα, αναδεικνύοντας το αστικό τοπίο ως έναν φαντασιακό λαβύρινθο, υπαρκτής και ψυχικής σημασίας ταυτόχρονα. Η κλιματική αλλαγή διατρέχει το έργο μου σαν ένα αλλόκοτο φως που διαχέεται στο τοπίο, μεταβάλλοντάς το διαρκώς. Πολλά από τα έργα λειτουργούν ως παλίμψηστα: πολύχρωμα, πολυεπίπεδα μωσαϊκά που γίνονται καταφύγια για την άγρια ζωή. Το εικαστικό μου αποτύπωμα αναδεικνύει το ανθρώπινο ίχνος, που όσο εξελίσσεται —τεχνολογικά και πληθυσμιακά— τόσο συρρικνώνει τον φυσικό κόσμο. Ο άνθρωπος υπήρξε η κορωνίδα της Δημιουργίας στις δικές του αφηγήσεις. Σε έναν κόσμο που λειτουργεί μέσα από αλληλεξαρτήσεις, η ανθρώπινη υπεροχή συνεπάγεται ευθύνη απέναντι στο σύνολο της ζωής. Οι νέες μου εικόνες επιδιώκουν τη σύνθεση μιας νέας πραγματικότητας, όπου ένας ελέφαντας και ένας ουρανοξύστης ισορροπούν αρμονικά πάνω σε μια οπτική ίνα — μια μεταφορά της ανάγκης για συνύπαρξη, ισορροπία και σεβασμό.”

Όπως αναφέρει ο Μάριος Φούρναρης για το έργο του, “Στο έργο μου κυριαρχεί ένα πολυτροπικό σύστημα έκφρασης, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τα μέσα που χρησιμοποιώ. Κατασκευές, μικρές γλυπτικές συνθέσεις, ζωγραφική, φωτογραφία και βίντεο συγκροτούν ένα ετερόκλητο αλλά συνεκτικό σύνολο που διερευνά τη σχέση ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, το οργανικό και το βιομηχανικό. Το εικαστικό μου σύμπαν συγκροτείται μέσα από την καταγραφή και επανασύνθεση βιομηχανικών ευρημάτων του σύγχρονου υλικού πολιτισμού, καθώς και οργανικών καταλοίπων του φυσικού κόσμου. Σκοπός μου δεν είναι η ανάδειξη μιας απλής συνύπαρξης, αλλά η δημιουργία μιας νέας, υβριδικής συλλογικής ύπαρξης, ικανής να ανταποκριθεί στα δεδομένα ενός μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος. Οι μεγάλες εγκαταστάσεις που θυμίζουν οικιστικά μορφώματα του ζωικού ή προ-ανθρώπινου κόσμου, οι γλυπτικές συνθέσεις με κεραμικά μέρη και οργανικά υλικά, όπως και η ταξινομική εικαστική προσέγγιση της ζωγραφικής, λειτουργούν ως αποτυπώσεις προσαρμοστικών στρατηγικών, είτε της φύσης απέναντι στο ανθρωπογενές τεχνολογικό περιβάλλον είτε του ανθρώπου μέσα σε ένα φυσικό πλαίσιο που διαρκώς συρρικνώνεται και μεταλλάσσεται. Η υβριδικότητα που διατρέχει το έργο μου δεν περιορίζεται σε μορφολογικό ή υλικό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και στον κοινωνικό χώρο. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα βίντεο, εστιάζω στην περιβαλλοντική κρίση, την υποβάθμιση του αστικού τοπίου, τη μοναξιά, την απομόνωση και την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου. Ο αστικός χώρος δεν προσεγγίζεται απλώς ως σκηνικό ή φόντο, αλλά ως ένα δυναμικό πεδίο συνύπαρξης και έντασης ανάμεσα σε ανθρώπινες και μη-ανθρώπινες μορφές ζωής. Στο πλαίσιο της θεματικής της έκθεσης για την αστική βιοποικιλότητα, το έργο μου αποκτά επιπλέον βάθος: οι μορφές του δεν λειτουργούν μόνο ως αισθητικές προτάσεις, αλλά ως εικαστικές αναπαραστάσεις εν δυνάμει οργανισμών που γεννιούνται ή εξελίσσονται μέσα στις αντιφάσεις της πόλης. Έτσι, το έργο μου υποστηρίζει τη φαντασιακή και υλική δυνατότητα για έναν μελλοντικό κόσμο συνύπαρξης και ανοχής, όπου φύση και πολιτισμός δεν βρίσκονται σε αντίθεση, αλλά συνδιαμορφώνουν τη βιόσφαιρα ως ένα ενιαίο, εξελισσόμενο σώμα.”

Όπως επισημαίνει η Θεώνη Αναστασοπούλου, Δρ Φιλοσοφίας, “Το όραμα για το μέλλον της πόλης δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο από το όραμα για το μέλλον της φύσης. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός θα όφειλε να φροντίζει ώστε η αστικοποίηση να μην καταλήγει σε “άμορφες αστικές συσσωματώσεις” αλλά σε πόλεις δομημένες στην κλίμακα του ανθρώπου και με πλήρη σεβασμό στη φύση (M. Bookchin). Επιβάλλεται, προφανώς, η αναζήτηση ενός μοντέλου ολιστικού που να προσεγγίζει τον αστικό χώρο ως μια ολότητα κοινωνική-οικονομική και, μαζί, φυσική-πολιτισμική. Η υγιής σχέση ανθρώπου -φύσης και, κατ’ επέκταση, πόλης -φύσης προϋποθέτει κυρίως μια υγιή κοινωνία, προκειμένου “ η φύση εντός των τειχών ” να μην έχει μια διακοσμητική αλλά μια ουσιαστική παρουσία. Η συγκατοίκηση ανθρώπου -φύσης, δηλαδή, θα πρέπει να γίνεται με όρους αλληλεξάρτησης και αλληλεγγύης μέσα σ’ ένα πλαίσιο οικο-λογικό που δεν θα υπακούει στους νόμους της αγοράς. Εάν η αστικοποίηση δεν γίνεται σε βάρος της φύσης (με την απόλυτη κυριαρχία της πόλης πάνω στην ύπαιθρο ), όχι μόνο η φύση θα ευημερεί, αλλά και η πόλη θα ανακτήσει το πραγματικό νόημά της ως ο κατεξοχήν χώρος όπου κάθε πολίτης (ως οντότητα φυσική, κοινωνική, πολιτισμική) θα μπορεί να ολοκληρώνει όλες τις πτυχές της ύπαρξής του.”

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί διάλεξη δημόσιας επιστήμης: “Το πράσινο στην πόλη: ένα παράθυρο στη φύση”, Αντώνης Σκορδίλης, Δρ Οικολογίας Φυτών, Αρχιτέκτονας Τοπίου

• ∙ https://art-athina.gr/en/

• ∙ https://belart.rs/
• ∙ https://amb.hu/

Η The Blender Gallery έχει την τιμή να παρουσιάσει την νέα ατομική έκθεση του Κωνσταντίνου Πάτσιου με τίτλο ‘My father had a big nose’ , Objects and toys from an aggressive childhood, σε επιμέλεια της Χριστίνας Ντουγεροπούλου. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 19 Απριλίου (Ζησιμοπούλου 4, Γλυφάδα) και η διάρκεια της θα είναι μέχρι τις 24 Μαΐου.

‘ The Child is father of the Man; And I could wish my days to be bound each to each by natural piety ‘
[My heart leaps up, William Wordsworth]

Στη νέα του ατoμική έκθεση ο εικαστικός διαμορφώνει ένα Gesamtkunstwerk, ένα συνολικό έργο τέχνης που περιλαμβάνει επιτοίχια έργα, γλυπτά, video και NFTs. O Πάτσιος εμπλουτίζει τη ζωγραφική διαδικασία με τις τεχνικές του κολάζ και του ντεκολάζ δημιουργώντας ένα παλίμψηστο με σύμβολα και εικόνες που συνδέουν τον ενήλικο κόσμο με τον παιδικό, τον μικρόκοσμο με το συλλογικό ασυνείδητο. Στα γλυπτά του, σύνθετα ready mades, κυριαρχεί μια σαρκαστική διάθεση, ενίοτε αυτοβιογραφική, περιγράφοντας τη σχέση με τον φυσικό αλλά και με τον επουράνιο πατέρα.

Με τον Πινόκιο ως κεντρικό μοτίβο, ο καλλιτέχνης ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο των παιδικών ονείρων και βιωμάτων, όπου οι επιθυμίες και τα συναισθήματα διαμορφώνουν την ενήλικη ζωή. Μέσα από την οπτική του Πάτσιου, ο Πινόκιο αναβιώνει με νέα πνοή, ως ένας πανανθρώπινος ήρωας που μας οδηγεί στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, στις οδύνες και τις ηδονές της ύπαρξης. Στα έργα του υπάρχουν εικόνες και αντικείμενα που επηρέασαν την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία, ένα ετερόκλητο σύμπαν που περιλαμβάνει από τη μορφή του Πινόκιο και τις Μαντόνες της Αναγέννησης μέχρι τη φιγούρα του Ναπολέοντα.

Σαν σε όνειρο , όπου αντιστρέφονται οι μηχανισμοί της πραγματικότητας , η μεγάλη μύτη του Πινόκιο εκφράζει μια απωθημένη εμπειρία ή επιθυμία. Σύμβολο της διάθεσης του ανθρώπου για διεύρυνση αλλά και διείσδυση, και στενά συνδεδεμένη με τη μυρωδιά, το ψέμα και το σεξ. Η όσφρηση συνδέεται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αίσθηση με τη μνήμη και τα συναισθήματα .

Τα κολλάζ του Πάτσιου αποτελούν ημερολόγια καθημερινής ζωής, αλλά και μιας άλλης, εσωτερικής , μη βιωμένης . Εφημερίδες, αφίσες, εισιτήρια, παλιές φωτογραφίες, μετατρέπονται σε κάτι νέο. Ακολουθώντας την ανάγκη του να συνδεθεί με τη μεγάλη παράδοση της ζωγραφικής, καταφέρνει να παντρέψει ασύμβατες εικόνες και να προσκαλέσει το θεατή σε έναν αλλόκοτο, κοινωνικοπολιτικό συνειρμό. Το ζητούμενο στο έργο του, όπως δηλώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, είναι ο μετασχηματισμός μιας εικόνας, μέσα στην οποία θα συνυπάρχουν αρμονικά όλα τα αντικρουόμενα και παράταιρα κομμάτια της ανθρώπινης κατάστασης.

Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και στη Grande École de Commerce de Poitiers στη Γαλλία. Έλαβε υποτροφία για το Rhode Island School of Design (RISD) Providence, U.S.A. Στη συνέχεια σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με τους Γ. Ψυχοπαίδη και Μ. Σπηλιόπουλο, και Γλυπτική με τον Ν. Τρανό. Έχει πραγματοποιήσει δεκαεπτά ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων.

Παράλληλα, θα παρουσιαστεί το έργο – μαντήλι απο 100% μετάξι, της συνεργασίας του εικαστικού με το ελληνικό brand Mantility, ειδικά σχεδιασμένο για την ατομική του έκθεση.

Παράλληλα με το μαντήλι, θα υπάρξει στον χώρο έκθεση των έργων του Κωνστναντίνου Πάτσιου, με κυρίαρχο το ‘The Pre-Raphaelite Conspiracy’.

To συγκεκριμένο έργο αποτελεί ένα πολιτικό σχόλιο στον σύγχρονο κόσμο, χρησιμοποιώντας εικόνες της Ιστορίας και αμφισβητώντας τον τρόπο ερμηνείας της.

Στο κέντρο του έργου δεσπόζει η Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ μέσα σε ένα περιβάλλον μεγαλοαστικής αισθητικής. Το κάτω μέρος του έργου είναι ένα παλίμψηστο που υπονοεί τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις αλλά και τις πολλαπλές αναγνώσεις που μπορεί να έχει ένα πορτρέτο αλλά και ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία.

Όπως έχει γράψει η Ιστορικός Τέχνης Κάτια Παπανδρεοπούλου για το έργο του καλλιτέχνη:

«Τα πορτραίτα που χρησιμοποιεί υποδηλώνουν την επιθυμία της σύνδεσης με τη μεγάλη παράδοση της ζωγραφικής. Άλλοτε αναγνωρίσιμα, άλλοτε ηθελημένα ανώνυμα, εγκαταλείπουν τις οικείες ιδιότητές τους  και συγκατοικούν με τη νεο-ποπ κουλτούρα. Οι χρωματικοί τους τόνοι είναι τολμηροί, ενώ συνειδητά συχνά υπερκαλύπτουν τις προσωπικότητες που πλαισιώνουν».

Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και στη Grande École de Commerce de Poitiers στη Γαλλία. Έλαβε από νωρίς υποτροφία για το Rhode Island School of Design (RISD) Providence, U.S.A. Στη συνέχεια σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με τους Γ. Ψυχοπαίδη και Μ. Σπηλιόπουλο, και Γλυπτική με τον Ν. Τρανό. Έχει πραγματοποιήσει δεκαέξι ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων.

H MANTILITY, το Ελληνικό Brand από την Καβάλα, αποτελεί την πρώτη γκαλερί μεταξωτών μαντηλιών στον κόσμο. Συνεργάζεται με πάνω από 50 καλλιτέχνες που αποτυπώνουν διαφορετικά σχέδια πάνω σε μεταξωτά μαντίλια και τυπώνονται ψηφιακά με οικολογικές μεθόδους, στο Σουφλί.

Το «ρόστερ» των σχεδιαστών της MANTILITY –η ιδρύτρια τούς αποκαλεί “MANTILITY Dreamers”– περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το δημιουργικό γραφείο G Design Studio, τον ζωγράφο-αγιογράφο Γιώργο Κόρδη, τον εικαστικό Cacao Rocks, τον κεραμίστα Κώστα Καρακίτσο, τον φωτογράφο Στράτο Καλαφάτη, την κεραμίστρια Λεώνη Γιαγτζόγλου, τον ζωγράφο Φίλιππο Θεοδωρίδη, την εικονογράφο Rima Lyma, την αρχιτέκτονα Χριστίνα Μόσχου, τον γραφίστα Sigma Gamma, τον ζωγράφο Λεωνίδα Μιχαλάκο, τους graffiti artists Blaqk και τώρα και τον Κωνσταντίνο Πάτσιο.

https://amb.hu/ 
https://theprojectgallery.gr/en/

Andreas Voussouras, using original combinations of materials and taking advantage of the third dimension, takes us on a journey to a world of associations. At Michali Kioussis, where color and light are dominant, shadows become fundamental, and all representations are realistic yet deeply expressionistic. These compositions are full of clarity and structural completeness so strong, that they could marginally also stand as sculptures. Konstantinos Patsios takes us on a journey through the history of art from today and conceptual art, to pop art and expressionism, through his complex collages. The fantastic worlds of Halid Chrisina challenge us to question what can be shaped through issues that concern our daily lives, while the unique porcelain sculptures of Kyriaki Mavrogeorgis, through the play of the composition of disparate materials with reference to decorative trinkets and handicrafts of urban houses, acknowledge the existential and social conflict of women in the modern world.

Every year, the leading international art exhibition of Central and Eastern Europe, brings together exhibitors from 5 continents. Similarly, this year, more than 100 galleries will participate in Art Market Budapest showcasing both established and emerging talent in painting, sculpture, installation, photography and art projects, in a unique diverse artistic platform.

View more

The artist will be present at the opening of the exhibition which will take place on the 23rd of June at 6pm.

Through a selection of artworks of collage and painting on canvas, Konstantinos Patsios proves that he constantly evolves his expressive dexterity using a multitude of visual styles and references drawn from the history of art, comics, and the contemporary consumerist universe. With sharp narrative compositions that suggest modern palimpsests, he vigorously renders the contemporary deluge of the information of image. His works come from three different periods: experimentation in black, where harsh contrasts are softened by the familiarity of his narrative compositions, often accompanied by political allusions; the shift towards colour and vivid contrasts where colour and collage balance, highlighting their multiple protagonists; and finally, the most deliberately talkative period of comics exploring their relationship – or rivalry- with painting.

The final composition is a long and pre-planned process in Patsios’ work – despite the fact that the element of surprise is always present. Having initially selected and resorted to materials (postcards, posters) that he himself has collected from his personal quests, experiences, and voyages, he then over-paints them, transmutes them and reconstructs them on canvas, thus transforming the painting into a practiced organism. In this way, memory functions both individually and collectively since by reconstructing his own experiences, the artist creates a new narrative that from now on concerns the collective memory; in a manner similar to the mechanism of memory that – at times confused, and at others with clarity that almost reaches obsession – dredges up impressed images into the present, one discovers in Patsios’  images,  fragments,  impressions, colours and messages seemingly disparate, but essentially perfectly homogeneous.

One has often the impression that the aesthetics of the postmodern are still active in the artist’s work, since issues of identity – or multiple identities -, appropriation, or opening of artistic quality to all forms of virtual representation are constantly explored. Through his works one can hear the agony of homogenization expressed by Guy Debord in the Society of the Spectacle where the (shattered) images, sometimes as information or advertising and sometimes as propaganda or a way of direct consumption of entertainment, henceforth belong to the sphere of representation – whose original unity has however gone forever.

The element of challenge is constant , but not obvious as sexuality is explored to the point where we will maintain an attitude of indifference towards the way in which the consumerist society has over-sexualized individuals over time. Nude models – both realistic from photo clippings and abstract (Moralis) – sometimes emerge in the narrative causing the final result, whereas other times they dominate and impose themselves on the image. The way gender has been treated over time in art is of concern in Patsios’ work, as often there is nothing left but small evidence of what was once a gendered body. The portraits he uses indicate a desire to connect with the great tradition of painting. But their glory is gone. Sometimes recognizable, other times intentionally anonymous, they abandon their familiar qualities and coexist with a new – pop culture. Their colours are bold, while they often overlap with the personalities that comprise them. In the paintings, the multiple subjects, gendered, animate or inanimate, do not cover each other and all claim their space. Paraphrasing Roland Barthes, the canvas becomes a multidimensional space where a variety of texts, none of which original, are mixed and yet at conflict with each other. In this way, not only are established idols and hierarchies challenged, but the immediate need for new work is emphasized, whilst the intensity of the final result is often surprising.

 

The limits of each art seem to mentally concern him, however with his mixed techniques and the use of history and current affairs he proves that art always precedes aphorisms. Through Deep in the Forest we meet, Patsios proposes humorous choices, provocation, and political allusions with balance but also intensity, making his works anchor in the present and speak a contemporary language.

Katia Papandreopoulou, Art Historian, PhD.

Konstantinos is the first artist I approached when almost a decade ago The Blender Gallery was born. He participated in our very first exhibition “Moments Of Becoming” in 2013 and ever since has been an indispensable piece of our artistic identity as a gallery. Extremely productive and in absolute control of where his artistic practice ought to take him at each stage of his career, Patsios never ceases to surprise me with new complete art series the visual language of which could be of no one else but his. He pairs humor and mockery with a deep knowledge of History and current affairs, and he is always deconstructing and simultaneously paying homage to old masters. I think he is an incredibly talented artist with a beautiful path ahead of him, so I am always proud and excited to present his new work.

Iason Theophanidis, Founder and Director of The Blender Gallery

I came across Konstantinos explicit work during my collaboration with Jason Theophanidis and The Blender Gallery. From the very first moment that I familiarized myself with his artworks and artistic oeuvre, I was absolutely impressed. His art is a way to envision and interpret life through enigma of dipoles: male and female, cause and effect , form and content. He manages to convey strong social and political messages through his body of work in a way that challenges the viewer to decipher the impulses that normality does not allow to emerge. I am really looking forward to working with Konstantinos and presenting his work in London, a city which is one of the most important centers of the contemporary art world and a global hub of fine art that will embrace and bring out the best of Konstantinos artwork.

Varvara Roza, Founder and CEO of Varvararozagalleries

Opening Hours

Monday – Sunday 10.30am – 8pm.

Contact details

The Blender Gallery

theblendergallery.com

info@theblendergallery.com

+30 2130280597, +30 694 265 9502

Varvara Roza Galleries

varvararozagalleries.com

info@varvararozagalleries.com

+00 44 770 825 0089 , +30 697 472 1110

The exhibition will take place at Varvara Rosa Galleries – Gallery 8,  8 Duke Street St James’s, St. James’s, London SW1Y 6BN, United Kingdom 

Is art’s glory transient? What occurs when Michelangelo’s David converses with Henry Moore and the technique of collage? And who among them all is the creator within a multidimensional synchronic narration?

Konstantinos Patsios, through his new visual work of collage and painting on canvas gives daring answers invoking a multitude of pictorial styles and references from the history of art and the contemporary consumerist universe. Portraits evocative of an obsolete glory, at times recognizable, and at others voluntarily anonymous, discard their familiar properties and coexist within the neo-pop culture. Praising the ephemeral through fractional bodies, drawings and newspaper clippings, Patsios creates unexpected yet seamless connections on the canvas, upon a new hyper-textual level. The constant reminder of futility leaves hovering questions as to whether the new resulting narrative reflects progress, or the myth of the fall. In his paintings, the multiple subjects, gendered, animate or inanimate, do not overlap one another, each claiming their space. Paraphrasing Barthes, the canvas becomes a multidimensional space where a variety of writings -none of which are original- mix and clash. Hierarchies are confuted; heroes are replaced by other heroes or their reflections. Thus transits the glory of art…

Opening: Tuesday 02/11, 16:00 – 22:00

Gallery Hours: Wed & Sat 11:00 – 15:00

Curated by: Katia Papandreopoulou

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.corfuheritagefoundation.org/britannia-pallas/